Uitsluiting strafvervolging luistert nauw

Een bestuurder van een B.V. had gedurende een periode van vier jaar belastingfraude gepleegd. Deze fraude bestond uit het vervalsen van vrijwel alle verkoopfacturen. Daardoor leek het of de B.V. veel minder omzetbelasting was verschuldigd. De Belastingdienst liep daardoor minstens € 665.000 mis. Toen de autoriteiten achter de fraude kwamen, stelde het Openbaar Ministerie (OM) een procedure van strafvervolging tegen de bestuurder in. Het hof veroordeelde de man tot een gevangenisstraf van achttien maanden, waarvan zes maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaren. De bestuurder gaat in cassatie. Zijn advocaat neemt het standpunt in dat de rechter het OM niet-ontvankelijk had moeten verklaren. Bepaalde feiten kunnen namelijk in eerste instantie onder zowel het fiscale strafrecht als het gewone strafrecht vallen. In die gevallen is vervolging op grond van het gewone strafrecht niet mogelijk.

Verschillende strafbare feiten

Maar de Hoge Raad oordeelt dat zo’n samenloop van strafrecht zich hier niet voordoet. Het OM heeft namelijk strafvervolging ingesteld vanwege het opstellen van valse documenten. De samenloop doet zich pas voor bij het gebruiken van vervalste documenten om belastingfraude te plegen. De Hoge Raad verwerpt de stelling van de advocaat dat men de vervolgingsuitsluiting ruimer moet opvatten. De wetgever heeft specifiek en bewust het onderscheid in beide handelingen aangebracht. De Hoge Raad verwerpt daarom de argumentatie van de bestuurder en zijn advocaat. Wel verlaagt de Raad de gevangenisstraf met één maand omdat in de hele procedure de redelijke termijn is overschreden.

Wet: art. 68, eerste lid, onderdelen a, b, d, e, f en g en 69, eerste, tweede en vierde lid AWR en art. 225, eerste en tweede lid Sr

Meer informatie: Hoge Raad 30 januari 2018 (gepubliceerd 24 september 2018), ECLI:NL:HR:2018:1321

Filed Under: Fiscaal nieuws, Formeel belastingrecht, Nieuws, Overige