Gerechtshof Den Haag vindt dat de standpuntbrief van de inspecteur over het einde van de bron van inkomen geen besluit is waartegen bezwaar openstaat. Omdat de tandarts in 2020 geen objectieve winstverwachting aannemelijk maakt, mag zij het verlies uit haar eenmanszaak niet aftrekken.
De tandarts exploiteert tot eind 2017 een tandartspraktijk via een bv en verkoopt die praktijk om tijd en geld vrij te maken voor een eigen methode om mensen met tandartsangst met behulp van paarden te behandelen. Vanaf 2015 voert zij die behandelingen via een eenmanszaak uit; de samenwerking met de koper van de praktijk eindigt in 2019. De eenmanszaak beschikt over een therapeutisch centrum en een locatie in het buitenland waar de paarden vanaf 2019 staan. Door Covid-19 verblijft de tandarts in 2020 in het buitenland en schrijft zij een boek over haar methode. De omzet blijft laag en de resultaten zijn al jaren negatief. De inspecteur wijkt bij de aanslag IB/PVV 2020 van de aangifte af en zet het ondernemingsverlies op nihil. In geschil is of tegen zijn aankondigende brief bezwaar mogelijk is en of de activiteiten in 2020 een bron van inkomen vormen.
Geen bezwaar tegen de standpuntbrief
In het belastingrecht kan alleen worden geprocedeerd tegen een aanslag of tegen een beschikking die de wet uitdrukkelijk ‘voor bezwaar vatbaar’ noemt. De brief van 14 augustus 2023 is vooral een waarschuwing dat de inspecteur bij de aanslag 2020 van de aangifte gaat afwijken. Ook als die brief als ‘besluit’ wordt gelezen, is dat nog geen beschikking die voor bezwaar vatbaar is. De mededeling dat bezwaar kan worden gemaakt, ziet volgens het hof op het aanslagbiljet dat later volgt, niet op de brief zelf. Daarom is het bezwaar tegen de brief terecht niet-ontvankelijk en is er op dat punt geen hoorplicht. Wel legt de inspecteur het dossier vóór het hoorgesprek niet ter inzage. Het hof passeert die schending van het inzagerecht, omdat de tandarts niet laat zien dat zij daardoor inhoudelijk is benadeeld. Een dwangsom komt niet in beeld zonder ingebrekestelling.
Geen bron van inkomen in 2020
Voor een bron van inkomen is niet alleen deelname aan het economisch verkeer en een winststreven nodig, maar ook een objectieve verwachting dat binnen een redelijke termijn winst is te behalen. Omdat de tandarts in 2020 een verlies uit onderneming wil aftrekken, moet zij aannemelijk maken dat toen een reële winstverwachting bestond. Dat lukt niet. De eenmanszaak lijdt structureel verlies en ook na 2020 blijven de resultaten negatief. De tandarts beschrijft wel het opbrengstpotentieel (sessies, trajecten, eventueel licenties en opleidingen), maar zij concretiseert niet hoe zij dat omzet in klanten en omzet: acquisitie, samenwerkingen en marketing blijven te vaag. Een merkregistratie, de boekpublicatie, het S-curve-innovatiemodel en corona zijn zonder onderbouwing onvoldoende om de structurele verliessituatie te doorbreken. Het hof laat het verlies daarom buiten beschouwing en verklaart het hoger beroep ongegrond; de inspecteur vergoedt wel het griffierecht van € 193.
Wet: art. 26 AWR; art. 6:10, 6:22, 6:24, 7:1, 7:2, 7:3 en 7:4 Awb
Geef een reactie