Rechtbank Noord-Holland oordeelt dat een voormalig winkel-/kantoorappartement voor 70% als woning geldt voor de overdrachtsbelasting. Voor dat deel mag het 2%-tarief worden toegepast, voor het overige 30% het algemene tarief van 10,4%.
Een vrouw verkrijgt op 30 augustus 2024 een appartementsrecht dat recht geeft op het uitsluitend gebruik van een bedrijfsruimte op de begane grond van een complex. De ruimte is in 1921 gebouwd als winkel met bijbehorende woning. Later is het pand verbouwd tot vergaderlokaal, kapsalon en kantoor. In de splitsingsakte uit 2001 is sprake van een bedrijfsruimte. In 2024 wordt het object als bedrijfs-/kantoorruimte verkocht. Na aankoop sloopt de vrouw de binnenzijde en gaat zij er zelf wonen. Zij vindt dat het 2%-tarief van artikel14 lid 2 WBR van toepassing is. De inspecteur stelt dat het object ten tijde van de verkrijging geen woning is en past 10,4% toe.
Objectieve kenmerken zijn doorslaggevend
De rechtbank stelt voorop dat uitsluitend de bouwkundige kenmerken op het moment van verkrijging bepalend zijn. De bedoeling van de koper of feitelijke bewoning is niet beslissend. Uit de oorspronkelijke bouwtekeningen blijkt dat circa 70% van de oppervlakte – inclusief tuin – was bestemd voor bewoning. Volgens de rechtbank zijn de latere verbouwingen (1938, 1955 en 1990) niet zo ingrijpend geweest dat het woonkarakter verloren is gegaan. De buitenmuren en gevels zijn gehandhaafd en er zijn vooral niet-dragende binnenwanden verplaatst.
Op basis van de plattegrond en foto’s concludeert de rechtbank dat het oorspronkelijke woongedeelte nog steeds geschikt is voor bewoning. Dat keuken en sanitair gedateerd zijn en een badkamer ontbreekt, doet daaraan niet af. Omdat 70% van het object naar zijn aard bestemd is voor bewoning, kwalificeert dat deel als woning. Voor de overige 30% geldt het algemene tarief. De rechtbank vermindert de overdrachtsbelasting over de verkrijging.
Wet: art. 14 WBR
Bron: Rechtbank Noord-Holland, 23-12-2025, ECLI:NL:RBNHO:2025:15917, HAA – 25 _ 2429 | NDFR
Geef een reactie