De Hoge Raad bevestigt dat geschillen over uitstel van betaling van een belastingaanslag niet bij de fiscale bestuursrechter thuishoren. De belastingschuldige moet daarvoor naar de burgerlijke rechter; ook de Awb-dwangsomregeling is niet van toepassing.
Een man krijgt een naheffingsaanslag motorrijtuigenbelasting en verzoekt om uitstel van betaling. De ontvanger wijst een verzoek af, waarna de man administratief beroep instelt bij de directeur van de Belastingdienst. Volgens de man blijven verschillende beslissingen uit: een uitspraak op zijn administratieve beroep, een beslissing op een aanvullend verzoek om uitstel en een beslissing van de ontvanger over uitstel voor de aanslag, invorderingsrente en betekeningskosten. Hij stelt beroepen in bij Rechtbank Zeeland-West-Brabant en verlangt ook dwangsommen wegens het niet tijdig beslissen. De rechtbank acht zich onbevoegd. In cassatie stelt de man dat de bestuursrechter zijn beroepen toch moet behandelen en beroept hij zich op het recht op toegang tot een onafhankelijke rechter uit het EVRM en het EU-Handvest.
Burgerlijke rechter is bevoegd
De Hoge Raad stelt vast dat artikel 25 lid 1 Invorderingswet 1990 de ontvanger de bevoegdheid geeft uitstel van betaling te verlenen. Tegen zo’n beslissing staat op grond van de Awb geen beroep bij de bestuursrechter open. Dat geldt ook voor de beslissing op het administratieve beroep en voor het uitblijven van deze beslissingen. Verder geldt de wettelijke dwangsomregeling bij niet tijdig beslissen niet voor deze invorderingsbesluiten. Wie daartegen wil opkomen of een beslissing wil afdwingen, moet zich tot de burgerlijke rechter wenden. Volgens de Hoge Raad biedt die route voldoende rechterlijke bescherming en is geen sprake van strijd met artikel 6 EVRM of artikel 47 EU-Handvest. Ook ziet de Hoge Raad geen aanleiding om prejudiciële vragen te stellen. Het cassatieberoep is ongegrond.
Wet: art. 25 Invorderingswet 1990
Bron: Hoge Raad, 13-11-2026, ECLI:NL:HR:2026:1886, 24/02391 | NDFR





Geef een reactie