De fiscale regeling partneralimentatie is complex voor belastingplichtigen om na te leven en kan in bepaalde gevallen een groot beroep doen op het doenvermogen. Daarnaast is de regeling complex voor de Belastingdienst om uit te voeren en beperkt handhaafbaar. Staatssecretaris Van Oostenbruggen stuurt de Tweede Kamer het evaluatierapport fiscale regeling partneralimentatie.
De fiscale regeling partneralimentatie is doeltreffend. Het doel van de regeling is het tot uiting laten komen van het draagkrachtbeginsel in de inkomstenbelasting. Als alimentatiebetalers de te betalen alimentatie aftrekken van het inkomen door middel van het doen van belastingaangifte wordt dit doel bereikt. Hetzelfde geldt voor de alimentatieontvanger. Het ontvangen van alimentatie verhoogt de draagkracht en wordt daarom belast in box 1. Hoewel het niet-gebruik van de regeling door alimentatiebetalers de effectiviteit zou kunnen verminderen, is de impact hiervan onbekend vanwege een gebrek aan informatie.
De regeling is doelmatig omdat het budgettaire beslag beperkt is en de kosten voor de Belastingdienst zullen dalen door de verkorting van de standaardperiode voor partneralimentatie van twaalf naar vijf jaar. Er zijn geen alternatieven voor de huidige regeling die het draagkrachtbeginsel in de inkomstenbelasting kunnen realiseren. Twee factoren verminderen echter de doelmatigheid: de persoonsgebonden aftrek (PGA) verhoogt de kosten van de regeling enigszins, en er is een groot verschil in grondslag tussen alimentatiebetalers en -ontvangers, wat leidt tot ofwel te veel aftrek of te weinig belastingheffing.
Naleving
De naleving van de regeling is complex voor belastingplichtigen. De regeling vereist het bepalen en opgeven van woongenot en hypotheekrente, tussentijdse bijstelling van partneralimentatie, en kan verwarring veroorzaken met kinderalimentatie. Bovendien beïnvloedt de regeling de inkomensafhankelijke heffingskortingen en toeslagen.
Voor de Belastingdienst is de regeling complex en beperkt handhaafbaar. Toezicht moet handmatig worden uitgevoerd en is afhankelijk van de gegevens van beide ex-partners, zonder beschikbare contra-informatie. Dit verhoogt de kans op fouten, vooral bij complexe situaties. Alimentatieontvangers doen niet altijd aangifte, wat de controlemogelijkheden beperkt. Het koppelen van aangiften van beide ex-partners is moeilijk en kan leiden tot afwijkende bedragen, wat de Belastingdienst dwingt om navraag te doen. Tot slot kan partneralimentatie als onderdeel van de PGA worden verdeeld tussen fiscale partners, wat de complexiteit verder vergroot.
Geef een reactie