De afschrijvingsbeperking voor gebouwen is terecht toegepast op de investering in zonnepanelen door een woningcorporatie. De zonnepanelen zijn volgens het hof onderdeel van of aanhorigheid bij de gebouwen en kwalificeren niet als zelfstandig bedrijfsmiddel.
Een woningcorporatie investeert in 2016 ruim een miljoen euro in niet-geïntegreerde zonnepanelen op de daken van haar huurwoningen en appartementsgebouwen. De zonnepanelen worden op bestaande daken gemonteerd en aangesloten op het elektriciteitssysteem van de gebouwen. In de aangifte vennootschapsbelasting activeert de woningcorporatie de investering als onderdeel van de boekwaarde van de gebouwen en past daarbij de afschrijvingsbeperking toe. In bezwaar stelt de woningcorporatie dat de zonnepanelen als afzonderlijk bedrijfsmiddel moeten worden gezien, zodat daarop apart en onbeperkt kan worden afgeschreven. De inspecteur wijst dit af. De rechtbank volgt het standpunt van de inspecteur en verklaart het beroep van de woningcorporatie ongegrond.
Zonnepanelen zijn onroerend en onderdeel van het gebouw
Het hof oordeelt dat de zonnepanelen naar civielrechtelijke maatstaven onroerend zijn, omdat zij duurzaam met de gebouwen zijn verenigd en bestemd zijn om daar te blijven. De technische mogelijkheid tot verplaatsing doet daar niet aan af. De zonnepanelen zijn functioneel en technisch een eenheid met het gebouw en dragen bij aan de energievoorziening ervan. Daarmee zijn de zonnepanelen onderdeel van het gebouw geworden in de zin van art. 3.30a, lid 2, Wet IB 2001. Ook als zou worden geoordeeld dat de opgewekte stroom niet uitsluitend voor het gebouw wordt gebruikt, kwalificeren de zonnepanelen als aanhorigheid bij het gebouw.
Werktuigenvrijstelling niet van toepassing
Het hof verwerpt het beroep op de werktuigenvrijstelling. Volgens de parlementaire toelichting geldt deze vrijstelling alleen voor werktuigen die in hoofdzaak dienstbaar zijn aan het productieproces in het gebouw. Het opwekken van energie met zonnepanelen wordt niet als zodanig productieproces gezien. De afschrijvingsbeperking is daarom terecht toegepast en het hoger beroep wordt ongegrond verklaard.
Wet: art. 8 Wet Vpb 1969; art. 3.30 en art. 3.30a Wet IB 2001
Bron: Gerechtshof ‘s-Hertogenbosch, 14-05-2025, ECLI:NL:GHSHE:2025:1321, : 23/867 | NDFR
Geef een reactie