Een voormalig politiewerknemer krijgt geen arbeidskorting over RVU-uitkeringen omdat deze gelden als inkomen uit vroegere dienstbetrekking, niet uit tegenwoordige arbeid.
Een voormalig politieambtenaar ontvangt in 2022 uitkeringen in het kader van de Regeling voor Vervroegde Uittreding (RVU) van zijn oude werkgever. De uitkeringen zijn door de werkgever aangemerkt als ‘inkomsten uit vroegere dienstbetrekking’ (inkomenscode 53). In zijn aangifte inkomstenbelasting merkt de man deze uitkeringen echter aan als loon uit tegenwoordige dienstbetrekking, waardoor hij arbeidskorting claimt. De inspecteur wijkt bij het opleggen van de definitieve aanslag af van de aangifte en verlaagt de arbeidskorting, omdat volgens hem de RVU-uitkeringen niet kwalificeren als arbeidsinkomen. De man stelt dat hij in de betreffende periode nog beschikbaar moest zijn voor oproepen en dat de uitkeringen daarom als loon uit tegenwoordige dienstbetrekking moeten worden gezien.
RVU-uitkeringen geen loon uit tegenwoordige dienstbetrekking
De rechtbank stelt vast dat de RVU-uitkeringen terecht als inkomen uit vroegere dienstbetrekking zijn aangemerkt. Er is geen bewijs dat de man in de relevante periode daadwerkelijk arbeid heeft verricht of dat er concrete afspraken waren over werk op oproepbasis. Ook de werkgever heeft de uitkeringen niet als loon uit tegenwoordige dienstbetrekking behandeld. Omdat de uitkeringen niet als arbeidsinkomen kwalificeren, bestaat er geen recht op arbeidskorting over deze bedragen.
Deugdelijke motivering door inspecteur
De rechtbank bevestigt dat de inspecteur de aanslag inkomstenbelasting over 2022 correct heeft vastgesteld. De terugvordering van de arbeidskorting volgt uit het feit dat deze ten onrechte was toegekend bij de voorlopige aanslag. De rechtbank vindt verder dat de inspecteur zijn standpunt voldoende heeft gemotiveerd: het is duidelijk waarom de uitkeringen zijn verplaatst van de rubriek “tegenwoordige dienstbetrekking” naar ‘vroegere dienstbetrekking’ en waarom geen arbeidskorting is toegepast. Het beroep van de man is ongegrond.
Wet: art. 8.1; art. 8.11 Wet IB 2001 en art. 3:46 Awb
Bron: Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 03-07-2025, ECLI:NL:RBZWB:2025:4206, BRE 24/4954 | NDFR
Geef een reactie