Pseudo-heffing excessieve vertrekvergoeding bij ontslagname

Door te kiezen voor een ruwe regeling en het niet opnemen van een tegenbewijsregeling heeft de wetgever aanvaard dat de pseudo–heffing excessieve vertrekvergoeding ook plaatsvindt in situaties waarbij de werknemer zelf ontslag neemt en aan hem geen vertrekvergoeding wordt toegekend. Dit maakt de regeling volgens Rechtbank Den Haag beter uitvoerbaar en zorgt voor een beperking van ontgaansmogelijkheden. Er zou dan ook geen sprake zijn van strijdigheid met doel en strekking van de wet en artikel 1 van de EVRM. Dit was namelijk de stelling van een werkgever die naheffingsaanslagen kreeg opgelegd in verband met de voordelen die zijn werknemers hadden behaald bij de uitoefening van aandelenoptierechten.

Voorwaardelijke aandelenoptierechten

De werkgever in kwestie had van 2007 tot en met 2010 aan vier werknemers voorwaardelijke aandelenoptierechten toegekend die in 2011 onvoorwaardelijk waren geworden en werden uitgeoefend. In 2011 vond een bedrijfsovername plaats. De werkgever beëindigde in datzelfde jaar de dienstbetrekking van twee van de betrokken werknemers. In 2012 volgde het ontslag van een derde werknemer. Ze kregen alle drie een ontslagvergoeding. De vierde werknemer nam zelf ontslag en kreeg dus geen ontslagvergoeding. Volgens de rechtbank had de inspecteur terecht de pseudo-heffing toegepast voor het voordeel dat deze vier werknemers hadden behaald bij de uitoefening van de optierechten. Wel was de rechtbank met de werkgever eens dat de uitzonderingsbepaling in artikel 32bb, zevende lid van de Wet op de loonbelasting 1964 niet alleen geldt voor onvoorwaardelijke optierechten, maar ook voor voorwaardelijke optierechten. Dit leidde tot een forse vermindering van de naheffingsaanslagen.

Wet: artikel 32bb Wet op de loonbelasting 1964

Meer informatie: Rechtbank Den Haag, 9 oktober 2014 (gepubliceerd op 6 januari 2015), ECLI:NL:RBDHA:2014:12898

Filed Under: Arbeid & loon, Fiscaal nieuws, Nieuws