Rechtbank Gelderland oordeelt dat een vrouw voor 2018 en 2019 niet de vereiste aangiften heeft gedaan. De bewijslast wordt daarom omgekeerd en verzwaard. Zij maakt niet aannemelijk dat de betaalde rente aan haar vader op haar drukt, waardoor geen aftrek eigenwoningrente mogelijk is.
Een vrouw koopt in 2015 samen met haar vader een woning waarvan zij 90% eigenaar is. De aankoop financiert zij met een lening bij haar vader. In haar aangiften inkomstenbelasting 2017 t/m 2019 trekt zij de betaalde rente af als eigenwoningrente. Tegelijkertijd ontvangt zij maandelijks ruim € 3.300 van haar vader, wat zij aanmerkt als dividend en huurinkomsten. De inspecteur corrigeert de aangiften en beroept zich op interne compensatie. Ook stelt hij dat de aangiften over 2018 en 2019 niet de vereiste aangiften zijn, omdat diverse bezittingen (onder meer aandelen en verhuurde panden) ontbreken.
Geen bewijs dat rente op vrouw drukt
De rechtbank vindt aannemelijk dat de vrouw de vereiste aangiften voor 2018 en 2019 niet heeft gedaan. Haar vader stelde de aangiften op en wist dat bepaalde vermogensbestanddelen ontbraken. De bewijslast wordt daarom omgekeerd en verzwaard. De vrouw toont niet aan dat de betaalde rente op haar drukt, omdat zij tegelijkertijd maandelijks geld van haar vader ontvangt. Voor 2017 geldt dezelfde conclusie: zij maakt niet aannemelijk dat de rentelast reëel is. De inspecteur heeft al meer renteaftrek toegestaan dan mogelijk is, zodat zijn beroep op interne compensatie slaagt.
Wet: art. 3.111 Wet IB 2001 en art. 27e AWR
Bron: Rechtbank Gelderland, 29-10-2025, ECLI:NL:RBGEL:2025:9142, ARN 23/3702 | NDFR
Geef een reactie