Het Hof oordeelt dat een man en zijn echtgenote recht hebben op het verlaagde 2%-tarief omdat zij woning I meer dan zes maanden als hoofdverblijf gebruiken, ondanks dat zij vooraf een tweede woning aankopen.
Een man en zijn echtgenote kopen op 21 juni 2021 woning I voor € 838.500. Op 1 oktober 2021 sluiten zij de koop van woning II voor € 828.000, die beter past bij hun gezinssituatie. Omdat woning II nog verbouwd moet worden, wonen zij van 5 januari 2022 tot 12 augustus 2022 tijdelijk in woning I. Bij de akte van levering betalen zij 8% overdrachtsbelasting (€ 67.080) en dienen zij bezwaar in voor toepassing van het 2%-tarief op grond van artikel 14, lid 2, Wbr. Zowel de inspecteur als de rechtbank wijzen dit bezwaar af wegens ontbreken van de intentie om woning I anders dan tijdelijk als hoofdverblijf te gebruiken bij verkrijging.
Intentie en feitelijk gebruik doorslaggevend
Het hof benadrukt dat overdrachtsbelasting een tijdstipbelasting is en dat toetsing van het 2%-tarief plaatsvindt op het moment van verkrijging. Uit de parlementaire geschiedenis volgt dat het begrip ‘anders dan tijdelijk als hoofdverblijf’ ook bij de intentie geldt, waarbij een periode van in beginsel zes maanden als bewijsmaatstaf dient. Omdat de man en zijn echtgenote woning I meer dan zes maanden als hoofdverblijf hebben gebruikt en er geen sprake is van misbruik, voldoen zij aan het hoofdverblijfcriterium. Bovendien waren zij nog geen eigenaar van woning II op het moment van verkrijging van woning I, zodat volgtijdelijk gebruik is toegestaan. Het hof vernietigt de uitspraak van de rechtbank, kent toepassing van het 2%-tarief toe en gelast teruggaaf van € 25.155.
Wet: art. 14 WBRV
Bron: Gerechtshof Den Haag 10 april 2025 (gepubliceerd 19 mei 2025), ECLI:NL:GHDHA:2025:766, BK 24/208
Geef een reactie