Rechtbank Zeeland-West-Brabant oordeelt dat een Indiase werknemer niet is aangeworven uit een ander land, omdat zij tijdens de totstandkoming van haar arbeidsovereenkomst al in Nederland werkzaam was. Haar internship geldt niet als stage in de zin van de 30%-regeling.
Een vrouw uit India komt in 2021 naar Nederland voor een duale masteropleiding, deels in Zweden en deels aan een Nederlandse universiteit. Na afronding van haar studie in augustus 2022 werkt zij zes maanden bij een Nederlandse onderneming op basis van een internshipovereenkomst. In februari 2023 sluit zij een arbeidsovereenkomst met een andere Nederlandse bv, die per april 2023 ingaat. Zij vraagt samen met haar werkgever toepassing van de 30%-regeling aan, maar de inspecteur wijst dit af omdat zij al in Nederland werkte.
Internship geen stage na afgeronde studie
De rechtbank stelt dat de 30%-regeling alleen geldt voor werknemers die uit een ander land zijn aangeworven. Uitzonderingen bestaan voor personen die tijdens een studie of stage in Nederland werkten. De vrouw stelt dat haar internship een stage was, maar de rechtbank oordeelt anders. Hoewel een stage ook ná afronding van een studie kan plaatsvinden, moet dan duidelijk zijn dat de werkzaamheden vooral gericht zijn op leren en niet op productieve arbeid. De vrouw was volledig opgeleid en onbeperkt inzetbaar voor het bedrijf. Zij maakt niet aannemelijk dat haar werkzaamheden primair dienden om kennis en ervaring op te doen.
Omdat de vrouw tijdens het sluiten van de arbeidsovereenkomst al in Nederland werkte buiten een stage- of opleidingssituatie, is zij niet uit een ander land aangeworven. De inspecteur heeft het verzoek om toepassing van de 30%-regeling terecht afgewezen. Het beroep is ongegrond.
Wet: art. 31a lid 2 onderdeel e Wet LB 1964; art. 10e en 10ea Uitv.besl. LB 1965
Bron: Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 27-10-2025, ECLI:NL:RBZWB:2025:7267, BRE 24/6517 | NDFR
Geef een reactie