De Hoge Raad oordeelt dat de overheid in beginsel werkgevers mag verplichten om eHerkenning te gebruiken voor het doen van de aangifte loonheffingen.
Een bv heeft geen aangifte loonheffingen gedaan over het tijdvak maart 2020, waarna een naheffingsaanslag is opgelegd. De bv gaat in beroep tegen de naheffingsaanslag. Zij stelt dat geen wettelijke basis bestaat voor de verplichting om digitaal aangifte te doen via het portaal ‘MijnBelastingdienst zakelijk’. Daarvoor is een inlogmiddel (eHerkenning) vereist dat alleen tegen betaling verkrijgbaar is bij een commerciële partij. Rechtbank Gelderland is het eens met de bv. De rechtbank heeft de naheffingsaanslag dan ook vernietigd, omdat de bv wel aan haar aangifteplicht wilde voldoen, maar daartoe zonder eHerkenning niet in staat was. Zie ook NTFR 2022/1080 en ‘Geen wettelijke grondslag verplichten eHerkenning’. Advocaat-generaal (A-G) Niessen heeft tegen de uitspraak van de rechtbank cassatieberoep in het belang der wet ingesteld. Zie ‘A-G vraagt Hoge Raad om verplichte eHerkenning te beoordelen’.
Wettelijke grondslag eHerkenning
De Hoge Raad oordeelt dat de regeling die het gebruik van eHerkening bij het doen van aangiften verplicht, is gegrond op een wetsartikel. Dat betekent dat daarvoor wel degelijk een wettelijke grondslag bestaat. Ook kunnen aan een bij wet opgelegde (administratieve) verplichting kosten zijn verbonden. De mogelijkheid om aan de wettelijke aangifteplicht te voldoen, hoeft dus niet kosteloos te zijn. Wel dient de wetgever de evenredigheid in acht te nemen. De gevolgen van de verplichting tot het gebruik van eHerkenning, waaronder de daaraan verbonden kosten, mogen niet onevenredig zijn in verhouding tot de daarmee te dienen doelen. De kosten voor eHerkenning bedragen tussen € 20 en € 25 per jaar. Deze kosten zijn voor organisaties die een loonadministratie voeren niet van een zodanige omvang dat zij onevenredig zijn in verhouding tot de daarmee te dienen doelen.
Bv hoeft geen loonheffingen te betalen
De Hoge Raad verklaart het cassatieberoep echter ongegrond. De bv is namelijk over het desbetreffende tijdvak geen loonheffingen verschuldigd. De motivering van de rechtbank is dus onjuist, maar het effect – de vernietiging van de naheffingsaanslag – is wel correct.
Wet: art. 2:15 en 2:16 Awb en 3a AWR
Regeling: art. 3, eerste lid Revb
Bron: Hoge Raad 2 december 2022, ECLI:NL:HR:2022:1787, 22/01627
Geef een reactie